CREATOR: gd-jpeg v1.0 (using IJG JPEG v80), quality = 75?

————— ƏBİL HƏSƏNOV 

Dünyanın səs-küyü get-getdikcə ucalır, amma insan ruhu öz həqiqətini tapmaq üçün əksinə — enməyə, susmağa ehtiyac duyur. Sükut zəiflik əlaməti deyil; O, qəlbin öz Yaradanı və öz daxili aləmi ilə apardığı ən səmimi söhbətdir. Elə sözlər var ki, dilə gətirilməməsi onların ifadə olunmazlığından deyil, qəlbin danışmaqla o gözəlliyi pozmaqdan qorxmasındandır. Ən böyük dualar çox zaman kəlmələrdə yox, ürəyin sükutunda yaşayır — Və məhz bu sükutdan insan öz yoluna işıq tapır.

Çünki həyat düz xətt üzrə irəliləyən bir səyahət deyil; O, dayanacaqlardan hörülmüş bir naxışdır.

Bəzi dayanacaqlar bizə sevinc bəxş edir, bəziləri isə səbir dərsi keçir. Və məhz o çətin dayanacaqlarda göstərdiyimiz dözüm bizi biz edir. Kədər də sevinc kimi ömrün rənglərindən biridir — hər təcrübə, ağırlığına baxmayaraq, ruhda pulla ödənilməyən bir hikmət qoyub gedir. İnsan yıxıldığı yerdən torpaqdan tutub qalxmır; o, öz daxili gücündən tutub ayağa qalxır. Uğur mənzilə tez çatmaq deyil, yol boyu öz dəyərlərinə sadiq qalmaqdır; Zənginlik də əldə etdiklərimizdə yox, başqalarına bəxş etdiyimiz sevgi və yaxşılıqdadır.

Bəs, insan bu yolu necə getməlidir? Həqiqi yaşamaq — dünənin yükünü daşımaq, yaxud sabahın qorxusuna təslim olmaq deyil, anı hiss etməkdir. Keçmişin qayğısı addımlarımızı buxovlamamalı, gələcəyin təşvişi isə bu günün gözəlliyini bizdən oğurlamamalıdır. Hər təzə səhər — təzə bir nəfəs, təzə bir imkandır. Qəlbə ümid əkib arxayınlıqla addımlamaq lazımdır, çünki yazılmış hər nəsib öz vaxtında yetişir; vaxtından əvvəl açan çiçək olmadığı kimi, insana da hər şey öz zamanında qismət olur. İlahi təqdirə təslim olmaq — məhz pəncərəni işığa açmaqdır.

Və nəhayət, bu yolun ucunda insanı gözləyən sual sadədir: Nə qaldı?

Maddi olan hər şey gec-tez öz dəyərini itirir; Qalan yeganə şey — qəlblərdə buraxdığımız əks-sədadır.

Ən gözəl sərvət nə var-dövlət, nə şöhrətdir — səmimi bir qəlb, xoş bir söz, zamanın silə bilmədiyi bir izdir. Ömrün sonunda geriyə baxanda əhəmiyyət daşıyan “nə qədər topladın?” sualı deyil, “nə qədər paylaşdın, neçə qəlbə toxundun?” sualı olacaq. Yaşamaq sənəti də elə budur: Sükutda dərinləşmək, yolda dözümlə addımlamaq, bu gündə həqiqətən mövcud olmaq və arxada — silinməyən, gözəl bir iz qoyub getmək.

araz.az xəbər portalı.